Zasiedzenie

Zasiedzenie jako instytucja prawna jest opisane w z art. 172 Kodeksu cywilnego, który stanowi: posiadacz samoistny nieruchomości nie będący właścicielem nabywa jej własność przez nieprzerwane jej posiadanie.

Data nabycia własności w drodze zasiedzenia zależy od tego czy posiadanie było w dobrej czy złej wierze. W tym pierwszym przypadku wynosi on 20 lat, w drugim 30 lat.

W przypadku zasiedzenia ważne jest także kiedy upłynął termin zasiedzenia. Ustawa z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz.U.1990, 55, 321), która weszła w życie w dniu 1 października 1990r., wprowadziła ich wydłużenie. Przed ta nowelizacją stosowane były terminy 10-letni i 20-letni. Ma to istotne znaczenie, bowiem do przypadków, gdy okres zasiedzenia upłynął przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, tj. przed 1 październikiem 1990 roku będą miały zastosowanie stare okresy zasiedzenia.

Dobra czy zła wiara to świadomość posiadacza nieruchomości. Dobra wiara zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego to sytuacja, kiedy osoba pozostaje w błędnym, ale usprawiedliwionym przekonaniu, że przysługuje mu prawo do rozporządzania nieruchomością. Czyli osoba pozostająca w złej wierze, ma śłiadomość, że prawo takie jej nie przysługuje. W złej wierze będzie na przykład ten, kto rozpoczął korzystanie z nieruchomości sąsiedniej wiedząc, że należy ona do innej osoby. Dla oceny dobrej czy złej wiary właściwa jest chwila uzyskania posiadania nieruchomości.

Wyjątek co do terminu zasiedzenia wprowadza art. 173 kodeksu cywilnego, który stanowi, że jeżeli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie termin zasiedzenia, jest małoletni termin zasiedzenia nie może zakończyć się wcześniej niż przed upływem 2 lat od osiągnięcia jego pełnoletności. W takiej sytuacji podstawowe terminy mogą, więc ulec przedłużeniu.

Wyliczając czas zasiedzenia możliwe jest zgodnie z art. 176 doliczenie czasu posiadania przez poprzednika prawnego. Jeżeli poprzednik uzyskał posiadanie w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi on 30 lat. Powyższa regulacja dotyczy sytuacji przeniesienia posiadania w tym w drodze spadkobrania. Pamiętać jednak należy, iż zasiedzenie następuje nie od momentu stwierdzenia tego faktu w orzeczeniu sądowym, lecz w momencie upływu terminów do zasiedzenia i spełnienia pozostałych jego warunków. W związku z tym nie będzie możliwe doliczenie czasu posiadania poprzednika, jeżeli już on spełniał wszystkie warunki do zasiedzenia.


Posiadanie samoistne jest to takie posiadanie, w którym osoba będąca posiadaczem traktuje siebie jak właściciela i w odniesieniu do nieruchomości zachowuje się tak jak właściciel np. uprawia grunty, zbiera pożytki z gospodarstwa rolnego, płaci podatki, ubezpiecza budynki, rozbudowuje budynki na gruncie. Należy pamiętać, że wykonywanie prawa własności w imieniu właściciela – czyli tz. posiadanie zależne np. użytkowanie, najem, dzierżawa, nigdy nie doprowadzi do nabycia nieruchomości przez zasiedzenie.


Wymagane jest posiadanie nieprzerwane. Zgodnie z art. 340 kodeksu cywilnego domniemywa się ciągłość posiadania – wystarczy udowodnić nabycie posiadania w określonym czasie i obecne jego trwanie.

Bieg terminu zasiedzenia rozpoczyna się z dniem objęcia nieruchomości w posiadanie, tj. z dniem kiedy osoba zaczyna nieruchomość użytkować. Fakt ten trzeba jednak przed sądem udowodnić przykładowo opłatami podatków, zaświadczeniem o wyjeździe właściciela, zeznaniami świadków. Do biegu zasiedzenia stosuje się odpowiednio przepisy o przedawnieniu roszczeń. Bieg terminu zasiedzenia przerywa każda czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju przed sądem polubownym, przedsięwzięta w celu dochodzenia ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczeń.



Jeżeli potrzebujesz pomocy zadaj płane pytanie